magazine special: medisch

de panters en de kaduke kiesjes

door Guus en Golly

Lieve mensen, hier Guus, u kent mij nog wel. Ik ben die gentleman met dat goddelijke lichaam die u vaak aantreft in de strips in dit blad. Laat me u vertellen wat voor avontuur mijn broer en ik een paar maanden geleden beleefden.

Over het algemeen hebben wij toch wel een prinsheerlijk leven. Wij geven natuurlijk direkt toe dat mensen soms wat traag van begrip zijn, zoals wanneer je toch al drie seconden staat te roepen dat je naar buiten wil en ze NOG de deur niet open doen. Ook zijn onze mensen helaas iets teveel geneigd om irrelevante zaken prioriteit te geven, waardoor zij bijvoorbeeld af en toe eerder naar de wc gaan dan ons te knuffelen. En dat terwijl wij best op schoot passen bij een mens die op de wc zit, daar maken wij helemaal geen probleem van! Maar goed, om de mensen een plezier te doen, strijken wij regelmatig met onze elegante voorpootjes over onze met zijdezachte vachtjes beklede panterharten. Ook bedekken wij hier en daar wat zaken met de bontvacht der poezenliefde. Meestal echter gaat het heel goed en zijn wij best te spreken over onze mensen. Daarom waren wij ook volslagen verrast door wat ons laatst gebeurde.

dubbeldekker

dubbeldekker

Het begon allemaal heel onschuldig, de mensen stonden 's ochtends op en deden heel gewoon. De lange dunne haalde vervolgens onze schuilhuisjes van de kast en stapelde deze op in de woonkamer. Wij zitten graag in onze schuilhuisjes, die bekleed zijn met zachte doeken en op een fijne hoge uitkijkpost staan. Het bood weer een hele nieuwe ervaring om erin te gaan zitten terwijl ze opgestapeld op de grond stonden. Deze uitdaging gingen wij dan ook aan, vooral omdat de lange dunne er ook nog haar tas op had gelegd, een duidelijk teken dat de huisjes tot belangrijke plek benoemd waren.

Toen wij er heerlijk in zaten, ieder op zijn eigen 'verdieping', ging tot mijn vreugde mijn deurtje dicht. Dit betekende dat ieder van ons geen last zou hebben van de ander, aangezien wij normaal gesproken nogal eens in conflict geraken over de juiste verdeling van de huisjes. Op de een of andere manier is altijd het huisje het fijnst waar een van ons al in ligt! Hoewel wij vaak wel tot een bevredigende sardientjes-achtige opstelling kunnen komen, mondt een en ander bij tijd en wijle toch uit in een klein pootgemeen. Verzekerd zijn van een privéplaats is dus zeker een pré!

Ook toen het huisje vervolgens opgetild werd, juichte ik dit alleen maar toe. Rondgedragen worden in een comfortabele setting is helemaal ons idee van hoe een heer behandeld dient te worden. Regelmatig zijn wij bijvoorbeeld in een huisje gestapt terwijl een van onze mensen het de trap op droeg, om zo mee naar boven vervoerd te worden. Het is een aanrader dit snel te doen, om te voorkomen dat de mensen per ongeluk zorgen dat je er niet in kunt. Tenminste, wij nemen aan dat dit per ongeluk gaat, het zou hen immers een eer moeten zijn om 5 kilo adelborst naar boven te dragen!

Maar deze keer werd het huisje niet opgetild om naar een leuke plek in ons eigen huis gebracht te worden! Integendeel, ik werd plots in het stinkende beweeg-apparaat gestopt! Ik uitte al luidkeels mijn ongenoegen zodra ik de deur uit ging, maar het mocht niet baten. Soms lijkt het wel alsof de mensen last hebben van een terugkerend gehoorprobleem!

Ik zat heel lang in het beweegapparaat en kwam daarna op de enge plek. De enge plek is de plek waar ze je knijpen en prikken en je mond open doen, gedrag dat geen enkele heer over zich heen zou laten komen. Steeds weer probeer ik er om de uitgang te vinden, maar dat is nog niet gelukt. Golly probeert altijd net te doen of hij er niet is, maar dat lukt ook nooit echt! Het stinkt er ook nog naar allerlei gespuis. Ze praten er altijd heel aardig tegen ons, maar wij vertrouwen die griezels voor geen centimeter! Zelfs niet als ze ons op slinkse wijze proberen te verleiden met snoepjes!!

Op de enge plek was ik weer eens zo dom om uit het huisje te komen. En ja hoor, er moest weer aan me gevoeld en in me geprikt. Voor de zoveelste keer probeerde ik die sukkels luidruchtig aan hun erg beperkte verstand te peuteren dat wij dat NIET willen. Iedere keer weer zijn onze perfect gekapte vachten weer helemaal smerig door dat gepotel... Zucht, soms denken we dat mensen een beetje autistisch zijn, zo slecht zijn ze soms in luisteren naar onze duidelijke taal! Maar dit terzijde. Er gebeurde namelijk iets heel raars. Na het geprik voelde ik me ineens heel lekker ontspannen! Het leek me plots allemaal zo erg niet, ik vond de enge plek niet eens meer eng. De mensen knuffelden me, wat ik vergevingsgezind over me heen liet gaan terwijl ik heerlijk in slaap viel. Vanaf hier zal ik dan ook het woord aan mijn broer geven, want het slapen heeft mij ernstig belemmerd in mijn vermogen alles in de gaten te houden.

Beste mensen, hier Golly. U weet wel, die stoere vent met die zijdezachte glansvacht. Laat me het verhaal voortzetten waaraan mijn broer was begonnen.

Nadat Guus en de mensen weg waren, besloot ik nog wat tijd in het huisje door te brengen. Waarom zou je tenslotte een comfor­tabele plek verlaten zonder goede reden? Vooral als je moet verwerken dat je broer op brutale wijze uit huis werd mee­genomen door je eigen mensen! Uiteindelijk kwamen de mensen terug, terwijl ik daar nog zat. Wie schetst mijn verbazing toen plots mijn deurtje dicht werd gedaan en ik ook werd meegenomen! Ik werd in het lawaai-beweeg-ding gezet, waarna het begon te lawaaien en bewegen.

Na oneindig veel lawaai en beweging, werd ik met huisje en al uit het ding gehaald en meegenomen naar de enge plek. Ik probeerde weer te doen alsof ik er niet was, maar dat mislukt altijd. Dus werd er in me geknepen en geprikt, terwijl ze weer allemaal aardige dingen zeiden. Nou, daar trap ik allang niet meer in! Niettemin probeerde ik één en ander waardig te verdragen, zonder de luidruchtige protesten die mijn minder beschaafde broer altijd ten gehore brengt.

Toen gebeurde het onmogelijke: ik werd helemaal ontspannen! Dat kan echt niet op de enge plek, ik heb geen idee hoe dat kwam! Terwijl de mensen mij knuffelden, liet ik me in een diepe slaap zakken...

Na de slaap komt altijd het wakker worden. Ik deed mijn ogen open en wilde meteen dat ik ze dicht had gehouden. Nu bleek namelijk dat ik nog steeds in de enge plek was! Mijn mond voelde heel raar, ik proefde bloed. Vagelijk kon ik Guus ruiken, maar hij was niet bij me. Ik zat in een hok, dat overigens lekker warm en comfortabel was. Afgezien van de dichte traliedeur was het eigenlijk helemaal zoals een heer behandeld dient te worden! Nog voor ik me echt kon gaan opwinden, ging een deur open. Ik moet bekennen dat ik toch wel heel blij was toen ik mijn mensen zag binnenkomen! Ze begonnen tegen me te praten, u kent dat wel van mensen. Ik kroop snel naar de traliedeur om te laten zien dat ik er was. Toen het schuilhuisje voor me werd gehouden, ging ik er meteen in. Zo snel ging dat trouwens niet, want ik was nog slaperig. Mijn broer bleek nog bijna te slapen in het hok naast me, hij was maar net wakker genoeg om mee te mogen. En dat terwijl hij als eerste in slaap was gevallen! Aartsluie lapzwans...

Nadat Guus in zijn schuilhuisje was geholpen, gingen de mensen eerst nog praten met de mensen van de enge plek. Ze doen dan altijd iets wat allemaal piepgeluiden maakt en maken grapjes over ribben uit hun lijf en de rekening niet durven bekijken. Ik zat daar met bloed in mijn mond en zij zeuren over ribben! Gelukkig gingen we daarna weg. Ik was bijna blij om in het lawaaistinkding te gaan, want ik hoopte dat we aan het eind van de rit thuis zouden zijn. Dat was ook zo! We gingen allebei snel uit de schuilhuisjes, nu hadden we die dingen wel even lang genoeg gezien... Mijn broer was nog half dronken, ik begon me af te vragen wat voor feestjes hij had gebouwd terwijl ik sliep!

Nu moet ik iets opbiechten. Eigenlijk ben ik diep van binnen namelijk een beetje pervers. Dat bloed in mijn mond, mijn broer die rondwaggelde... Opeens besefte ik dat dat allemaal erg opwindend was! Ik pakte dus Guus bij zijn nekvel en besteeg hem. Helaas toonde hij zich net zo onwillig als altijd. Na enkele pogingen gaf ik het maar weer op. Het opgedroogde bloed in zijn nek herinnerde me uren later nog aan deze teleurstelling...

Ik zal hem nog even het laatste woord geven, daar houdt hij van.

vieze oogjes na kiezentrek

vieze oogjes na kiezentrek

Zo mensen, Guus weer hier. Wat heb ik heerlijk geslapen in de enge plek! Toch was ook ik heel blij om naar huis te gaan, waar een heer zich omringd weet door zijn eigen bezittingen. Het was wel jammer dat mijn vieze kleine broertje zijn vieze bebloede tanden in mijn nek zette... En dat terwijl ik me nog helemaal suf en wankel voelde! Het duurde nog een hele tijd voor ik echt bijgekomen was.

Ik had wel enorme honger kort nadat we thuis waren gekomen, dus heb ik even lekker wat brokjes weggeknabbeld. De mensen waren hier helemaal verbaasd over en hadden het over een 'tandarts' en 'gaten in je mond'. Nou voelde ik wel iets raars in mijn mond, alsof het kauwen net iets anders ging. Een heer laat zich echter door zulke triviale zaken als bloed in de mond en een raar gevoel bij het kauwen niet weerhouden van een lekker hapje!

Later merkte ik dat het eten minder pijn deed dan voor dit hele avontuur. Ook het 'tandenpoetsen' (lees: opdringerige mensen steken een ding in je mond en bewegen daar heel vervelend mee) doet geen pijn meer! Zou dat nou iets te maken hebben met de enge plek? Neeeeeeeeeeh, vast niet!

Een adellijke poot en een aristocratische lik, Guus en Golly

1981 - 2019 © Burmezen & Burmilla's Rasclub Club27, burmezen.info | laatste wijziging 1 april 2018